Samotne, pozbawione przyjaciół spędzają noce na nieustannym poszukiwaniu świeżej krwi. Dni przesypiają zmurszałych kryptach albo w zamkach na szczytach gór. Nigdy się nie starzeją i nie boją się śmierci, bo już są martwe. A jeśli byś zobaczył na ulicy, nie miałbyś pojęcia, że patrzysz prosto w twarz monstrum.
Wampiry od setek lat były częścią folkloru, ale prawdziwą popularność przyniosła im dopiero wydana w 1897 roku powieść Brama Stokera "Drakula". Kły tytułowego wampira były nieco dłuższe i spiczaste, jego dłonie porastały włosy, a on sam był nadzwyczaj blady, ale po za tym jego wygląd był względnie ludzki. Według wszelkiego prawdopodobieństwa, historia hrabiego Drakuli została osnuta na dziejach Vlada Tepesa, krwiożerczego i gwałtownego władcy XV w. Wołoszczyzny (części dzisiejszej Rumunii). Vlad znany był z tego, że serca swych wrogów przebijał drewnianymi kołkami, a po szczególnie zaciętych bitwach nurzał się we krwi zabitych. Z biegiem czasu te zwyczaje stały się ważnymi elementami legend o wampirach. Vlad, najwyraźniej dojść niesamowity typ człowieka, podpisywał swoje listy "Vlad Drakula", co w wolnym tłumaczeniu można by przełożyć jako "Vlad, czarci syn".
W ciągu wieków bardzo wzmocniła się potęga wampirów. W XVI stuleciu hiszpańscy konkwistadorzy napotkali w Ameryce Środkowej i Południowej gatunek nietoperza o zwyczajach kulinarnych nie różniących się specjalnie od tych, jakie miał hrabia Drakula i jemu podobni. Od tamtej pory twierdzono, że wampiry mogą przemieniać się w nietoperze, jeśli przyjdzie im na to ochota. Przypisywano im również umiejętności przeobrażania się w wilki, szczury albo myszy. Niektóre miały też podobno zdolność porozumiewania się z tymi stworzeniami. Wampiry obdarzone były też siłą i sprawnością o wiele większą od ludzkiej, a niektóre nawet umiały latać. Na koniec, te najpotężniejsze posiadały jeszcze umiejętność hipnotyzowania ludzi wzrokiem, kontrolowania ich działań, a nawet patrzenia ich oczyma.
Przy całej tej potędze wampir nie był jednak wolny od słabości. Jak powszechnie wiadomo, wampiry nie znoszą słońca. Słońce od dawna uważane było za symbol prawdy i dobroci, a więc cechy przeciwne naturze wampirów. Wystawiony na jego bezpośrednie działanie wampir ginie, zwykle zamieniając się w niewinną kupkę popiołów. Do pozostałych dobrze znanych sposobów radzenia sobie z wampirami należy ścinanie głowy, kremacja oraz przebijanie wampirzego serca osinowym kołkiem. W przeciwieństwie jednak do popularnych poglądów, większość legend podaje, że wampiry nie ulegają broni wykonanej ze srebra - planując pojedynek z wampirem, lepiej zdać się na żelazo. W folklorze słowiańskim wampira można unicestwić, skrapiając go wodą święconą, odmawiając egzorcyzmy. Można też ukraść mu lewą skarpetkę i wypełniwszy ją kamieniami wrzucić do rzeki.
Wampiry nie znoszą zapachu świeżego czosnku. Przesądni umieszczają ząbki czosnku w oczach, w uszach i nozdrzach zmarłych, aby nie stali się wampirami. Wampirom przypisuje się także przemożną fascynację liczeniem. Jeżeli jakiś wampir natknie się na rozrzucone ziarna, nie spocznie, póki wszystkich nie zliczy - nawet jeśli będzie to oznaczać śmierć w blasku pierwszych promyków słońca. Wreszcie wampir musi każdą noc spędzać w ziemi ze swych ojczystych stron. To dlatego kiedy Drakula Stokera wyrusza z Transylwanii (położonej na południe od Wołoszczyzny) do Anglii, zabiera ze sobą kilka skrzynek rumuńskiej ziemi i umieszcza je w swojej londyńskiej rezydencji.
Różne legendy prezentują różne wizje osobowości wampira. W niektórych wampir jest bezmyślnym i bezdusznym mordercą. Drakula za to był inteligentny i czarujący, cieszył się nieskazitelnymi manierami i doskonałym pochodzeniem. Jeszcze inne opowieści traktują wampiry jako zasadniczo poczciwe istoty skazane na wieczną mękę popełniania okropieństw tylko po to, by przeżyć. To ta różnorodność jest pewnie jednym z powodów, dla których wampiry po dziś dzień inspirują coraz to nowe historie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz